Σε μια προσπάθεια να σας απαλλάξουμε από το αγχογόνο σύνδρομο του ταξιδιώτη που δεν έχει σβήσει όλα τα “must” μέρη του πλανήτη από τη λίστα του –και σε πείσμα των καιρών που έχουν κάνει μόδα τις λίστες με τα «μέρη που πρέπει να δούμε πριν πεθάνουμε»– σας δηλώνουμε υπεύθυνα ότι δεν είστε καθόλου υποχρεωμένοι να (ίσως, κι ας μας επιτραπεί εδώ η ιεροσυλία, να μη χάσετε και πολλά αν δεν) δείτε:
Τον Πύργο της Πίζας
Πέρα από μια πραγματικά υπέροχη πλατεία, την Piazza dei Miracoli, η Πίζα δεν έχει πρακτικά τίποτα άλλο να σας δείξει, ή να σας προσφέρει. Δεν είναι άσχημη πόλη, αλλά δεν είναι και όμορφη με τον αφοπλιστικό τρόπο στον οποίο μας έχει συνηθίσει ο ιταλικός βορράς. Είναι μάλλον μια συνηθισμένη πόλη, την οποία ελάχιστοι τουρίστες θα τύχαινε να επισκεφθούν αν δε φιλοξενούσε το απόλυτο «θαυμάσιο λάθος» στην ιστορία της αρχιτεκτονικής. Έναν πύργο που γέρνει.
Οι 14 πύργοι που του έχουν απομείνει από τους 72 που υπήρχαν κάποτε να συμβολίζουν την ισχύ των αριστοκρατικών οικογενειών του, τα λιθόκτιστα δρομάκια, οι πανέμορφες πλατείες του και η μαγευτική θέα στις καταπράσινες εκτάσεις της Τοσκάνης που του χαρίζει η στρατηγική του θέση πάνω στο λόφο είναι οι λόγοι για τους οποίους θα το ερωτευτείτε. Το θέαμα που απλώνεται στα πόδια σας από την κορυφή του Torre Grossa –του μοναδικού από τους πύργους που είναι επισκέψιμος– το ύψος του οποίου είναι αντίστοιχο με εκείνου της Πίζας, είναι που θα σας κάνει να το ονειρεύεστε, καιρό αφότου επιστρέψετε.
Τις Πυραμίδες της Αιγύπτου
Ακριβώς, όμως, επειδή αυτό θα μπορούσε να αποτελεί εμπειρία ζωής, αλλά δεν είναι, οφείλουμε να σας προειδοποιήσουμε ότι λίγο από το μυστήριο σβήνει στην οχλαγωγία των group των τουριστών (θα παίρναμε όρκο ότι πουθενά δεν έχουμε δει περισσότερα), λίγη από την αύρα τους καλύπτεται από τις μυρωδιές των παρακείμενων αλυσίδων fast food με τις νέον ταμπέλες, λίγο από το δέος χάνεται στην προσπάθεια να αποφύγεις κάθε δύο μέτρα ενήλικες και παιδιά που σε τραβάνε από το μανίκι να τους δώσεις λεφτά, και πολλά από τα μυστικά τους κρύβονται πολύ μακριά από το σκοτεινό διάδρομο που θα διασχίσετε για να βρεθείτε στο δωμάτιο του τάφου της Μεγάλης Πυραμίδας –κατά πάσα πιθανότητα, σε άλλους σκοτεινούς διαδρόμους, στο Βατικανό.
Δεκάδες Πυραμίδες διάσπαρτες στην καρδιά της ερήμου συνθέτουν την υποβλητικότερη, ίσως, εικόνα της χώρας, την οποία μάλιστα θα έχετε το προνόμιο να απολαύσετε σε… ιδιωτική προβολή, καθότι το μέρος απέχει έτη φωτός από οτιδήποτε πλησιάζει στην περιγραφή «τουριστικό». Χωρίς μικροπωλητές, χωρίς φαστφουντάδικα, χωρίς πολύχρωμα ομπρελίνα ταξιδιωτικών γραφείων, χωρίς τουρίστες να ουρλιάζουν. Μονάχα εσείς, οι Πυραμίδες, κι ο αέρας που ανακατεύει την άμμο της ερήμου, χτίζοντας υπέροχους αμμόλοφους. Αν και πολλές από τις Πυραμίδες έχουν βανδαλιστεί από έναν Ιταλό κυνηγό θησαυρών του 19ου αιώνα που αναζητούσε ανεπιτυχώς χρυσάφι κι έχουν μείνει μισές, χωρίς την κορυφή τους, διατηρούν ανέπαφα τη μαγεία και το μυστήριό τους.
Οι Πυραμίδες του Meroe απέχουν 230 χιλιόμετρα από το Χαρτούμ, την πρωτεύουσα του Σουδάν, μακριά από τη «δύσκολη» περιοχή του Νταρφούρ.
Σοβαρά, τώρα. Αν υποθέσουμε ότι ξεχνάτε για μια στιγμή το συμβολισμό που έχει αποκτήσει ελέω σωστού marketing ο Πύργος για την πόλη του Παρισιού –ίσως και για ολόκληρη τη χώρα– τι μένει; Ένας σιδερένιος πύργος με περίεργο σχήμα και ιστορία που μόλις που αγγίζει τα 120 χρόνια. Και γιατί είναι ενδιαφέρον τώρα αυτό;
Αντ’ αυτού: Μπορείτε να σπαταλήσετε δύο ώρες από τη
Έχει τόσα να σας δείξει το Παρίσι, τόση μαγεία σε κάθε γωνιά του, τόσες εικόνες –γνωστές και άγνωστες, φωτεινές και μυστηριώδεις, κρυφές και γεμάτες τουρίστες– και τόσα διαφορετικά πρόσωπα, που η παρουσία ενός συμβόλου διογκωμένου τόσο ώστε να αναγνωρίζεται ως απεικόνιση της πόλης από έναν ολόκληρο πλανήτη σχεδόν το αδικεί.
Το Stonehenge
Το πώς και γιατί ακριβώς μια αρένα θανάτου έγινε σύμβολο μιας τόσο όμορφης πόλης θα (προσπαθήσουμε να) το παραβλέψουμε. Το βασικότερο θέμα με το Κολοσσαίο είναι ότι, όπως το έθεσε πριν μερικά χρόνια μια μόνιμη κάτοικος γέννημα θρέμμα Ρώμης, «από μέσα βλέπεις ακριβώς το ίδιο πράγμα που βλέπεις απέξω. Απλά, αφού έχεις πληρώσει εισιτήριο κι έχεις περάσει ώρες στην ουρά, το βλέπεις με άλλο μάτι». Δε θα μπορούσαμε να το εκφράσουμε καλύτερα.
Τι την καθιστά περισσότερο αξιοθέατη από το Κολοσσαίο; Κατ’ αρχάς, οι μικρότερες ουρές –που όμως αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, ακολουθώντας τη δημοτικότητα της Κροατίας στα ταξιδιωτικά περιοδικά ανά τον κόσμο, οπότε αν δε θέλετε να βρεθείτε πίσω από μία ακόμα… κολοσσαία ουρά μάλλον πρέπει να βιαστείτε. Δεύτερον, οι λιγότεροι αρνητικοί συνειρμοί που γεννά. Προφανώς, κι εδώ μονομαχίες θα γίνονταν, απλά οι τραγικές λεπτομέρειες δεν έτυχε να στοιχειώσουν το υποσυνείδητό μας όταν ήμασταν παιδιά. Τρίτον, και σημαντικότερο, ότι εξιλεώνεται για το κακό της κάρμα αξιοποιούμενη για συναυλίες και φεστιβάλ και αποτελώντας ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης ζωής της πόλης. Χρήσεις για το οποίο οι Ιταλοί θεωρούν πως το Κολοσσαίο παραείναι πολύτιμο. Ή βεβαρυμμένο.
pigi: http://www.in2life.gr
